Sekcja Sanitarna – Batalionowy Punkt Opatrunkowy

Obecność lekarza wojskowego w rejonie walczących pododdziałów jest rzeczą niekwestionowaną w armii. Na szczeblu walczącego batalionu rozwijany był Batalionowy Punkt Opatrunkowy. Załogę BPO stanowił lekarz wojskowy oraz trzy patrole sanitarne. Punkt opatrunkowy umieszczony był w odległości 1,5 do 2 km od linii bojowej. Przy zakładaniu takiego punktu medycznego należało kierować się ogólnymi wytycznymi, a mianowicie powinien być możliwie blisko miejsca gdzie spodziewane były największe straty. Równocześnie jego usytuowanie powinno było gwarantować osłonę przede wszystkim przed ogniem z broni maszynowej, zapewnić lekarzowi spokojne warunki pracy podczas udzielania pomocy rannym i chorym oraz porażonymi gazami bojowymi. BPO położony był symetrycznie w stosunku do walczących pododdziałów batalionu, przy naturalnych ciągach komunikacyjnych, a także powinny być zachowane elementy maskowania. Na niższym szczeblu pola walki rozwijane były kompanijne punkty opatrunkowe tzw. gniazda rannych gdzie po prowizorycznym zaopatrzeniu rannych, sanitariusze i kompanijni noszowi przenosili rannych do Batalionowego Punktu Opatrunkowego.
Rola BPO na polu walki sprowadzała się do roli punktu zbornego dla rannych z danego oddziału, na którym poprawiane były wyłącznie opatrunki. Stanowił on zarazem pewien filtr, na którym dokonywała się wstępna segregacja na tych którzy powinni wrócić na plac boju i na tych, którzy powinni być odtransportowani na tyły. W czasie przerw w walce lekarz batalionu odsyłał z BPO pod opieką sanitariusza transport rannych do Pułkowego Punktu Opatrunkowego (PPO), załączając wykaz rannych wraz z rozpoznaniem i swoimi spostrzeżeniami, uwagami oraz meldunkiem sytuacyjnym. Transport rannych do PPO odbywał się furmankami lub samochodami. Broń i wyposarzenie wojskowe ciężko rannych pozostawało na BPO. Lżej ranni i kontuzjowani żołnierze zabierali swoją broń osobistą, bez amunicji ze sobą. Każdy Batalionowy Punkt Opatrunkowy wyposażony był w dużą ilość środków opatrunkowych, prosty sprzęt chirurgiczny, szyny nosze, wodę i koce. Środki przeciwbólowe stanowiły niewielki jego zapas. Nosze z rannymi ustawiano na specjalnych drewnianych podporach, tworząc prowizoryczne stoły chirurgiczne. Z tyłu za BPO znajdował się punkt gdzie układano zmarłych żołnierzy.